Verhaal met spanningsboog
Code oranje boven Amsterdam: een nacht van bliksem, blote voeten en een race tegen de hemel
Na dagen van brandende hitte trok afgelopen nacht een van de zwaarste onweersbuien van het jaar over Nederland. Door het hele land braken branden uit. Het KNMI gaf code oranje af, ook voor Amsterdam. “Het was een drukke nacht”, volgens de woordvoerder van Veiligheidsregio Amsterdam. Op meerdere plekken sloeg de bliksem in, onder meer in de Pijp, Zuidoost en bij de bekende Pontsteiger. Ook liepen er winkels onderwater in de PC Hoofdstraat, waar de brandweer uren heeft moeten pompen. Het was een zware storm en ik weet inmiddels precies hoe dat voelde. Ik zat er middenin.
De avond begint rustig en ik zit samen met mijn vriend in het Vondelpark bij het openluchttheater te kijken naar de cabaretier Rayen Panday. Het is een ontspannen avond, na een dag van bijna 33 graden, met Panday die het publiek aan het lachen houdt. Maar halverwege de show verandert er iets aan de lucht. Het licht krijgt een gele, argwanende tint alsof het ochtend wordt in plaats van avond. Er hangt iets, de lucht voelt zwaar. Achter ons gromt zachte donder, ver weg nog. We schenken er nauwelijks aandacht aan. Een paar mensen staan op en lopen weg. “Wat sneu om nu al weg te gaan,” fluister ik nog tegen mijn vriend. Ik heb dan nog geen idee hoe verkeerd ik zit.
Dan, midden in een liedje over de beruchte Nederlandse crimineel bolle Jos gebeurt het. Een enorme knal, zo dichtbij en zo oorverdovend. Geen donderslag in de verte, maar iets dat recht boven ons hoofd ontploft. Dan breekt de paniek los. Mensen springen overeind en grijpen tassen en jassen. Het is op dat moment dat ik het zie: een boom, niet ver van de tribune, gespleten door een bliksemschicht. Mijn hart slaat over. Mijn vriend grijpt mij bij de arm en we rennen struikelend over stoelen het theater uit. "We kregen die nacht meerdere meldingen van blikseminslagen in bomen, onder meer in en rond parken. Gelukkig zijn daarbij geen gewonden gevallen, maar het laat wel zien hoe heftig deze bui was” aldus de woordvoerder.
Het begint ontzettend hard te regenen en we rennen zo snel we kunnen naar een café in de buurt. We proppen ons onder de parasols. De inslagen van het onweer zijn duidelijk in de lucht te zien met felle flitsen die op je netvlies blijven staan. Terwijl de regen zo hard op de parasols boven ons hoofd slaat, is praten bijna onmogelijk. Flits. Tel. Knal. Telkens weer. Het is een van die buien die je herinnert aan hoe klein je bent in deze wereld. We blijven zitten, half uit nieuwsgierigheid, half omdat buiten lopen ondenkbaar is. We kijken naar de lucht boven het park die om de paar seconden oplicht als een kapotte tl-lamp. Het personeel roept iedereen naar binnen. Buiten is het niet langer veilig.
Na een uur lijkt de regen iets te kalmeren, genoeg, denken we om de gok te wagen. We rekenen af en zetten het op een rennen, terug de stad in. Geen goed plan, blijkt al snel. Bij Overtoom verliest mijn slipper de strijd tegen het asfalt en het water, en scheurt finaal kapot. Geen tijd om te treuren. Ik trek ze uit en ren verder op blote voeten, door warme plassen, terwijl de hemel boven ons weer losbarst. Dit is geen kleine bui meer en de bliksem verlicht de straat spookachtig. We rennen lachend en gillend tegelijk, half van angst, half van euforie. “Dit was toch geen goed plan”, schreeuwt mijn vriend naar me.
Drijfnat, ademloos, bonkend hart, bereiken we onze favoriete Bar Mini. We duwen de deur open en blijven daar staan. Kletsnat, kapotte schoen, haar plat tegen ons hoofd. Binnen kijkt iedereen op, lachende mensen. "Een droge doek of een biertje?" vraagt de serveerster. Het voelt alsof we net uit een film zijn gestapt, twee verzopen hoofdpersonen die eindelijk de aftiteling hebben bereikt.
Wat voor ons een nacht was van angst, adrenaline en lachen, was voor de hulpdiensten een nacht van overuren: terwijl wij ons biertje dronken, kreeg de Veiligheidsregio Amsterdam-Amstelland zoveel meldingen van wateroverlast binnen dat er nauwelijks ruimte was voor echte spoedgevallen. "Een avond zoals deze laat zien hoe snel een hittegolf kan omslaan in zwaar noodweer. We raden mensen altijd aan om bij code oranje evenementen kritisch te volgen en op tijd dekking te zoeken”, verteld de woordvoerder. Op tijd was in ons geval niet gelukt.